Definiowanie bezpieczeństwa ekonomicznego (cz. II)

Rozważania w książce E. Frejtag-Miki, Z. Kołodziejaka, W. Putkiewicza, Bezpieczeństwo ekonomiczne we współczesnym świecie, prowadzą do następują-cej konstatacji: "Bezpieczeństwo ekonomiczne jest to zdolność systemu gospodarczego państwa (grupy państw) do takiego wykorzystania wewnętrznych czynników rozwoju i międzynarodowej współzależności ekonomicznej, które będą gwarantowały jego niezagrożony rozwój".

H. Moran i E. Kapstein proponują pojmować bezpieczeństwo ekonomiczne w kontekście otwierania się gospodarek narodowych i erozji autonomii państw. Postulują, aby zainteresowanie badaczy skupiło się na badaniu handlu, integracji finansowej i pieniężnej zależności.

Z kolei B. Buzan uważa, iż o bezpieczeństwie ekonomicznym możemy mówić tylko w określonych okolicznościach, a mianowicie w momencie silnych związków między ekonomią a militarnymi możliwościami, potęgą lub społeczną identyfikacją (social identity).

J. Sperling i E. Kircher uważają, iż bezpieczeństwo ekonomiczne ma trzy zidentyfikowane i oddzielne elementy. Po pierwsze, bezpieczeństwo ekonomiczne oznacza zdolność państwa do obrony socjalnej oraz ekonomicznej struktury społeczeństwa. Drugi aspekt, to zdolność państw do efektywnego regulowania rynku oraz utrzymania integralności społeczeństwa. Trzeci aspekt bezpieczeństwa ekonomicznego przejawia się poprzez zdolność państwa do współpracy z innymi w celu ustanowienia międzynarodowego środowiska ekonomicznego, którego efektem ma być wzmocnienie współpracy w sektorze militarnym, jak również wyciągnięcie korzyści z międzynarodowej współpracy.

 poprzednia strona

 powrót do spisu treści